مدرسه، مدرسه! خداحافظ
ميزهاي قديمي و كهنه!
اسم معصوم هم كلاسي‌ها
در كلاسي صميمي و كهنه

وقتي امروز باز مي نگرم
كه چه آسان گذشت و دير شدم
سرو بودم كه با طراوت خود
در كنار "بهار پيرشدم

هم‌صداي شماست فريادم
هم‌صداي شما، كه دريائيد
هم‌صداي شما كه با لبخند
از فراسوي مهر مي آئيد

در زمستان جهل و ناداني
سعي كردم بهارتان باشم
با كلام بلند دانائي
مايه‌ي افتخارتان باشم

با تمام وجود كوشيدم
درسِ من درسِ معرفت باشد
تا كه مهمان سفره‌ام هستيد
سخنم مهر و مرحمت باشد

عهد كردم كه عشق و آگاهي
درس و مشق كلاس من باشد
سربلندي، غرور، آزادي
اول و آخر سخن باشد

سال‌هاي دراز و سختي را
مثل ايوب، صبر ورزيدم
كوه اندوه اگر درونم بود
ظاهراً شادمانه خنديدم

آخرين روز ِ درس هم بدرود
باز هم مي شويم ما، تنها
رو به آينده مي رويد شما
خواستم درد دل كنم، امّا...

                                                       عباس عبادي